Młody prozaik Stare-Nowe skojarzenia

Spóźniona kłótnia o ACTA ma zasadniczo jedną dobrą stronę: oto wreszcie internetowa społeczność obudziła się z letargicznego snu i zrozumiała, że przedwyborcze virtual show nie ma nic wspólnego z powyborczym real life.
Nie tak dawno zastanawiałem się w tym blogu, czy jest jeszcze w narodzie jakaś siła, która pozwoliłaby zorganizować silną opozycję wobec poczynań obecnej grupy trzymającej władzę. Nie musiałem długo czekać na odpowiedź, która przyszła wprost z prozy życia. Okazało się, że jednak jest jakiś punkt, którego przekraczać, póki co, jeszcze nie wolno – choć i to jest sprawa umowna i wymagająca głębszego przemyślenia. Szkoda, że opór społeczny pojawia się w sytuacji, kiedy ktoś próbuje odebrać internautom ich ulubione zabawki: darmowe ściąganie muzyki, filmów, gier komputerowych. Oto paradoks naszych czasów: jesteśmy w stanie przeżyć nieuprawnione manipulacje przy funduszach inwestycyjnych, zawłaszczanie monopolu na władzę, horrendalne podwyżki benzyny, nieobiecywane przedwyborczo podwyższenie wieku emerytalnego – ale nie możemy ścierpieć, że ktoś chce zabronić darmowego kopiowania muzyki ulubionego artysty, co nawiasem pisząc jest zwykłą kradzieżą. Oto mentalność polskiego social networku: przypomina, niestety, cytat ze słynnego dramatu młodopolskiego wieszcza: „Niech na całym świecie wojna, byle polska wieś spokojna”.
Z jednej strony: szkoda, że dopiero teraz otworzyły się oczy co po niektórym przeciętnym zjadaczom nie tylko internetowego chleba, z drugiej: żal, że nie dało się tego zrobić wcześniej, w zdecydowanie lepszych i bardziej przejrzystych warunkach. Cóż, pozostaje tylko obserwować, kiedy i w jakich okolicznościach pobudzona do działania społeczność „Nie dla ACTA” przeobrazi się w zwartą i świadomą opozycję społeczną, która doprowadzi do pozytywnych przemian społecznych i politycznych w naszym kraju. Oby tak było, choć – na moje oko – droga ku temu długa i kręta.

Zawsze, gdy trafiam jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności do księgarni i patrzę na obscenicznie uwodzicielskie, pachnące lakierem i farbą okładki nowiutkich książek, mam ochotę zacząć pisać – natychmiast, nieodwołalnie, tak szybko i zwinnie jak tylko się da. Zastanawiające – przynajmniej dla mnie. Niewytłumaczalny, transcendentny zew pisania wciąż we mnie tkwi i daje o sobie znać w zaciszach ulubionych księgarni. Mimo wszystko, mimo upływu lat, krwi, złudzeń na swój temat – zew objawia się w u mnie systematycznie w kontakcie z dużą ilością świeżo wydanych książek. Może w owych świeżo wydanych pozycjach zawarta jest wciąż ogromna ilość niewytraconej, niewygaszonej energii Twórców, którzy – przenosząc na swe świeżo upieczone dzieła manię ciągłego, nieustannego myślenia o nich – uruchamiają w stojących na półkach książkach szczególnego rodzaju aurę, która – rezonując z moją aurą – przyzywa do pisania. I ja ściągam tę aurę, tak jak antena typu multi-room ściąga nadawane programy. Pi, pi, pi, pi, pi… Jestem zatem medium. Medium – to brzmi nader ładnie. Czyż nie? Przenoszę w głowie sumę swoich i „nie-swoich” (tzn. wymyślonych) doświadczeń i wydaję mi się, że świat, który widzę jest światem, który składa się z moich przeżyć, przemyśleń, wspomnień. Świat subiektywnych przeżyć próbuję zatrzymać, utrwalić, zapisać. Tylko – po co? Z lęku przed śmiercią, z lęku przed amnezją? A może jednak jest jakaś wznioślejsza motywacja, która skłania mnie do pisania? Wszak pisanie to twórczość, a twórczość to przymiot Boga. Więc „być twórczym” oznacza być podobnym Bogu, być bratem Największego i Najfajniejszego Twórcy. A zatem już nie lęk, lecz pragnienie rozwoju; nie ograniczoność życia, lecz pragnienie nieśmiertelności! O, tak… To nawet do mnie pasuje… Wpiszę to sobie do CV…

dziś jest
środa
23 listopada
2011 roku
przeczytałem
w stopce sieciowego portalu
w gazecie
w kalendarzu pokładowego komputera
na facebookowym tu i teraz
dziś jest 23
jutra nie ma
to skojarzenie dopadło mnie
jak kula wystrzelona z karabinu
jak błysk sylwestrowego olśnienia
dziś jest / jutra nie ma
w twoich oczach
w oczach boga
w blogach współtowarzyszy niedoli
tu i teraz / dziś jest
Środa / jak środek życia
jak niedopałek papierosa
jedyny niepowtarzalny
wśród innych / niepowtarzalnych
jedynych niebieskich
wczoraj
nie ma
jutra
nie ma
dziś jest
listopada dzień
tylko ten taki tu
niepowtarzalny nijaki
ściśle jasny / ściśle tajny
określony w czasie
zainstalowany w przestrzeni
w pajęczynie innych wszechświatów
niebieskich niepowtarzalnych
jak on
jeden
(nie)powtarzalny
(nie)zapomniany
(nie)ważny
dziś jest
jutra nie ma

im więcej słów
tym mniej znaczeń
wyrwanych z kontekstu zdarzeń
zapomnianych powieści poematów wierszy
nie pamiętam o swoim przeznaczeniu
zamieniam się w sopel wymyślonego lodu
ikonę cichego niedopowiedzenia
złota brązy zielenie
emocji coraz więcej
światła coraz mniej
zegarek tyka
temperatura spada
liście żółkną
ikony patrzą
milczą wymownie
telewizory
palą się
okna bloków
tętnią życiem
trzewia ziemi
cmentarze
supermakety
nie jestem sam
nie jesteś sama

Nowe czasy – czy stare, odgrzane? Powrót do przeszłości? Jeszcze raz ta sama śpiewka-samograjka. No co tam słychać w wielkim świecie niczego nowego? Komu dano Nobla?  Kogo wylano z pracy? Komu zabrano zabawki? Czy to prawda, że Palikot wygrał wybory? Nienawiść zabija ten naród od środka – o ile jeszcze tworzymy coś, co można by nazwać narodem. Nie trzeba będzie wroga zewnętrznego – sami się powyrzynamy. Człowiek człowiekowi… Nikt nie chce wiedzieć, dlaczego jest tak, jak jest. Zatraciliśmy instynkt samozachowawczy. Czy benzyna będzie po pięć, po sześć, a może po siedem złotych? Jakie to ma znaczenie? I tak się nie przeciwstawimy, nie wyjdziemy na ulicę. Nikt nie podniesie rabanu, nie będziemy strajkować, samopodpalać, przywiązywać do kaloryferów w ważnych urzędach – bo każdy chce jeść, jeździć, kupować, sprzedawać, interesy robić. Oglądanie telewizji jest jak narkotyk. Jazda samochodem jest jak narkotyk. Jedzenie i picie jest jak narkotyk. To silniejsze od Ciebie, to lepsze od seksu, lepsze od Facebooka. Nie staraj się z tym walczyć – i tak przegrasz.
A więc, żyjemy – to wszystko. Pomimo kryzysu, galopujących cen i kłamstw w TV. Świat się rozpada na naszych oczach, lecz my udajemy, że wszystko jest w porządku. Wszak trwa karnawał. Czas zabawy. Ludzie z uśmiechem podkładają sobie najznakomitsze świnie, apteki sprzedają leki z pełną odpłatnością, młodziaki idą do urzędy pracy, żeby odhaczyć się na kolejne bez mała trzy miesiące.
Co wam mogę jeszcze powiedzieć? Po co dokładać spleenu do i tak już mocno zszarzałego krajobrazu za oknem? Czy tego chcemy, czy nie – jesteś zdani na nowy, 2012 rok. Majowie przepowiedzieli koniec świata, ale i tak nikt nie jest w stanie w to uwierzyć. Zbyt wiele końców świata już przeżyliśmy, żeby dać nabrać się na kolejny. Co z tego, że słowa przestają mieć jakiekolwiek znaczenie. Obietnice bez pokrycia to przecież nasza narodowa cecha. Daję słowo, że tak jest. Jednak, nie doświadczyłem jeszcze najgorszego – i za to dziękuję Bogu. Wchodzę na krawędź urwiska – nie po to, żeby z niego skoczyć, lecz po to, by podziwiać podniebne widoki. Metafizyczna granica między dobrem a złem wciąż jest jasna, wyraźna, niepodważalna. Ale i tu zajdą zmiany. Przyjdzie czas, kiedy i te ostateczne granice zakwestionuje  wszechogarniająca popkultura. Skąd we mnie tyle pesymizmu? Wszak mamy nowy rok! Jak tu się cieszyć :) Nie chciałbyś byś na moim miejscu? Mną się nie przejmuj – ja tym bardziej nie chcę być na Twoim.

Powrót do życia po remoncie mieszkania. Nowy etap w życiu. Zmieniło się niemal wszystko: od koloru podłogi, ścian, wnęk – – po meble, firanki, zasłony. Przez niemal półtora miesiąca czułem się niemal całkowicie wykluczony z życia społecznego. Siedziałem na zakurzonych tobołkach, obgryzalem paznokcie do krwi i odliczałem czas, który pozostał fachowcom na całkowite przeanalizowanie i ponowne zsyntetyzowanie mojej doczesnej kryjówki. Zupełne odcięcie od rytuału codziennych czynności, permanentne odseparowanie od Sieci, okazyjne tylko i całkiem niezbędne wizyty na stronach instytucji, które uprzejmie, acz nieustępliwie od lat przysyłają comiesięczne pozdrowienia – i poza tym nic prawie. Policzyłem, że w skali stresu Holmesa i Rahe'a załapałem się na prawie 150 punktów, co w przekładzie na język potoczny oznacza permanentne napięcie i stan bliski szaleństwu. Istotnie, jeśli chodzi o mój aktualny status psychofizyczny, to przyznać muszę, że w ostatnim okresie czasu pogorszył się on znacznie. Pozytywne zmiany też rodzą stres – warto o tym pamiętać.
A co poza tym? Cała sfera intymnego życia moich facebookowych przyjaciół przeszła koło nosa! Sromoty Adamka nie widziałem na żywo. Nie byłem na Uliczce Tradycji, nie widziałem najnowszych ekscesów naszej cudownie zaściankowej radomskiej śmietanki towarzyskiej. Pomimo tych wszystkich małych i dużych niedogodności, jestem bogatszy o nowe doświadczenia. Doświadczenia te, jak  optymistycznie mniemam, przyczynią się do mojego moralnego i fizycznego wzrostu. Ale ze nie optymista – pełną gębą! Śmiejcie się, śmiejcie. ja i tak wiem swoje.

Okres przedwyborczy zmusza do myślenia i – co za tym idzie – do dokonania gruntownego rachunku sumienia ze swoich przeszłych i przyszłych decyzji. Ktoś, kto śledzi ten blog może doznać lekkiego oszołomienia – wszak zawsze dystansowałem się od wątków ekonomicznych, politycznych, a tu nagle taka „nagła przemiana”. Od razu spieszę z wyjaśnieniem (którego absolutnie nie należy traktować jako usprawiedliwienie!): to, że nie pisałem o polityce, o ekonomii, o stanie naszego miasta, państwa, kontynentu nie oznaczało bynajmniej że się tym wszystkim nie interesuję. O nie, Moi Drodzy, interesowałem się tym wszystkim – i to od bardzo dawna. Wszak każdy z nas nieświadomie albo świadomie zajmuje się polityką, ekonomią… – oceniając chociażby stan własnego portfela. Od polityki i ekonomii nikt z nas nie ucieknie, bo każdy musi zapłacić rachunek za prąd, gaz, benzynę, codzienne zakupy – a te wszystkie małe i duże wydatki są najlepszym papierkiem lakmusowym zmian zachodzących w naszym kraju, zarówno na płaszczyźnie politycznej jak i ekonomicznej.
I oto teraz zadaję sobie proste pytanie: czy lepiej żyło mi się cztery lata temu, czy teraz? Czy obietnice o drugiej, zielonej Irlandii ziściły się w moim osobistym życiu, w życiu moich najbliższych, znajomych, przyjaciół? A jeśli nie, to w co takim razie, co przyjdzie mi uczynić, gdy już niebawem po raz kolejny będę miał okazję decydować o politycznych i ekonomicznych losach mojej ojczyzny? Daleko mi do tego, żeby przeceniać rolę swojego głosu na wyborczej szali, ale przecież te głosy (głosiki) będą się kumulować, jednoczyć, rosnąć w siłę – wszak ludzi myślących podobnie jak ja są w Polsce tysiące, setki tysięcy, miliony. I każdy ma prawo głosu, każdy ma prawo wyrażenia w ten sposób opinii – i nie można tego zbagatelizować, ani obrócić w żart.
Na kogo warto głosować? Myślę, że pomimo mojego genetycznego wstrętu do polityki, trzeba o tym rozmawiać, dzielić się swoimi spostrzeżeniami, opiniami, bo jeśli nie zrobię tego teraz, to potem nie będę mógł mieć do nikogo pretensji. Nikt za mnie nie pójdzie do wyborów i nie wybierze określonego kandydata. Czy znów pozostanie mi oddać swój głos na skazaną na marginalizację partię, która nie będzie w stanie stanowić kreatywnej, twórczej siły politycznej w parlamencie zdominowanym przez „ugrupowania”, które wykorzystując naiwność mass mediów kreują się na potentatów – podczas gdy ich realne poparcie społeczne jest żadne, albo prawie żadne?
Czy tego chcemy, czy nie – żyjemy w wirtualnym świecie wykreowanym przez prasę i telewizję. Czy zauważyliście, jak bardzo różnią się między sobą sondaże, w zależności od tego, na czyje zlecenie są tworzone? Internet to dobre źródło wiedzy, szczególnie tej nieocenzurowanej, nieprzetworzonej przez korporacyjną telewizyjną maszynkę do mielenia faktów. Tym bardziej należy korzystać z jego możliwości i wymieniać się niezależnymi sondażami, póki jeszcze czas, póki jeszcze nas nie zamieniono na informacyjną mielonkę – zwaną w nieco innych okolicznościach: mięsem armatnim.

    W jakim świecie przyszło mi żyć? Czy tak miał wyglądać wymarzony, wyśniony XXI wiek? Czy jest nadzieja na przyszłość?
    Ostatnie doniesienia prasowe coraz bardziej przekonują mnie do zdecydowanej kontestacji zastanego obrazu rzeczywistości. Czy wydarzenia z Norwegii są finałem, czy raczej początkiem nowego etapu w dziejach starego kontynentu? Bankrutujące kraje Europy, bankrutujące USA, zalewająca nachalną tandetą Chińska Republika Ludowa… – początek końca, a może najzwyklejszy, nieunikniony i dawno zapowiadany zmierzch cywilizacji zachodniej? Może te wszystkie wspaniałe koncepcje silnej, świeckiej, zjednoczonej Europy zamiast pomóc zaprowadzą kontynent na krawędź całkowitego pomieszania i szaleństwa? Dlaczego tak się dzieje? Wszystkie stare wartości europejskie zamieniono na towar i komercję – chęć posiadania coraz większej ilości nowoczesnych komputerów, telewizorów, samochodów: oto, co kręci współczesnych europejczyków. Ale czy można godnie żyć ograniczając się tylko do zaspokajania kolejnych popędów i pragnień?
    Chcieliśmy otwartej, tolerancyjnej Europy – no to ją mamy: ze scentralizowanym ustrojem gospodarczym a la późny ZSRR, z zalegalizowanymi małżeństwami homoseksualnymi, z granicami otwartymi dla przestępców i terrorystów, z luksusowymi więzieniami dla seryjnych morderców; za to bez kościołów, bez wartości religijnych, bez cienia szacunku dla historii i dla odmienności kulturowej poszczególnych nacji. Zjednoczona, zunifikowana Europa wydaje się być niemożliwa do realizacji. Paradoksalnie – sama sobie jest winna: nie można stworzyć idealnego ustroju wsadzając wszystkich do jednego wora i wmuszając w nich ten sam zestaw świecko-socjalistycznych komunałów o równości i tolerancji. Na moich oczach upada mit Nowego Wspaniałego Świata (który nota bene nigdy nie powstał), mit mocnego euro i słabego franka. Tylko patrzeć jak USA ogłosi niewypłacalność – wtedy większa połowa europejskich mocarstw ogłosi solidarne bankructwo i będzie pozamiatane. Reszty dopełnią szaleńcy – tak jak ten z Norwegii. Być może, czeka nas wielki kryzys, o wiele większy niż ten, którego teraz doświadczamy. Powtórka z lat dwudziestych XX wieku? Oby nie. Wtedy doprowadziło to do wojny i całkowitego rozpadu starego świata.
    A co, dla odmiany, w naszym ukochanym, umiłowanym kraju? W Polsce (w tym jednym z najbardziej uciemiężonych ignorancją i głupotą państwie świata) już za chwilę rozpocznie się przedwyborcza jatka. Zobaczymy wielorundowy pojedynek postawnych osiłków w kolorowych szarawarach. Będzie to gala brutalnego, zawodowego boksu: boksu na bezmyślność i ignorancję, na judzenie przeciw sobie i podkładanie sobie karkołomnych świń. Walczyć będą odmóżdżeni herosi, przekonani o swej ponadludzkiej potędze, sile, mądrości, słuszności, świętości. Oto góra zrodziła mysz – naród, który stworzył Solidarność dał się ogłupić i wykorzystać przez kilkuset nieudaczników, pseudopolityków, którzy od lat żywią nas komunałami i obietnicami bez pokrycia. Przed naszymi oczyma przesuwa się korowód ludzi bez wstydu i honoru, dla których jedynym życiowym celem jest zdobycie władzy i utrzymanie się przy niej przez jak najdłuższy czas. Dla nich naród to puste słowo, o którym przypominają sobie raz na cztery lata, kiedy nagle dociera do ich podświadomości bolesny fakt, że jednak mogą zostać ocenieni, rozliczeni, wyrzuceni z koryta. Nic dziwnego, że coraz częściej zwykli, poczciwi obywatele uciekają w wirtualną rzeczywistość, chcą się oddalić od tego napastliwego jazgotu polityków i stworzyć sobie swoją własną, prywatną niszę ekologiczną.
    Żyję w ciekawych czasach. Nie wychodząc z domu mogę dotrzeć do niemal każdego miejsca na ziemi, obejrzeć domy, chodniki, ulice, ludzi przechodzących przez skrzyżowanie. Nie wierzycie? Otwórzcie sobie Gogle Earth i przybliżcie maksymalnie mapę Nowego Jorku, Tokio, Rio de Janeiro – jak aniołowie zejdziecie na ziemię i obejrzycie panoramę Manhattanu z Brooklyńskiego Mostu, najludniejsze dzielnice japońskiej stolicy, figurę Chrystusa patrzącego na panoramę południowego świata. W ułamku chwili mogę być tysiące kilometrów stąd – stanąć na ulicy miasta położonego na drugiej półkuli.
    To doświadczenie uświadomiło mi, jak szybko i jak namacalnie świat rzeczywisty zastępowany jest przez wirtualny, cyfrowy odpowiednik. Cyfrowy odpowiednik coraz bardziej przypomina rzeczywisty świat. To już nie jest nieudolna, poząbkowana komputerowa grafika, ale zdjęcia o dużej rozdzielczości, na których wyraźnie widać szyldy sklepów, marki samochodów, kolor firanek w oknach, gatunek trawy zasianej przy chodniku, dziury w jezdni, otwory studzienek kanalizacyjnych. Realne jak cholera, choć oczywiście jeszcze nie na tyle prawdziwe, żeby zapomnieć o bożym świecie. Nawet jakoś się przeciwko temu cyfrowemu odpowiednikowi świata nie buntuję, absolutnie nie srożę brwi. Nie zdołam przecież wszędzie dotrzeć osobiście, nie zdążę odwiedzić i zobaczyć tych wszystkich dziur w jezdniach i studzienek kanalizacyjnych, które teraz w oka mgnieniu mogę dosięgnąć wirtualnym okiem. Sieć może mi to umożliwić, ułatwić, uprzytomnić potencjalną możliwość doświadczenia tych miejsc, tych skojarzeń – dlaczego mam z tej możliwości nie skorzystać? W imię czego, w imię jakiej wydumanej zasady? Za parę lat nie będziemy już w ogóle wychodzić z Internetu, będziemy do niego przypięci cały czas – podobnie jak teraz do telefonu komórkowego.
    Za parę lat większość moich pragnień będę mógł urzeczywistnić za pośrednictwem Sieci. W sumie już teraz jest to możliwe, choć jeszcze na dość niskim poziomie realizmu. Ale technologia wciąż idzie naprzód. To co jeszcze parę lat temu wydawało się kompletnie niemożliwe, teraz dzieje się na moich oczach. Wpisy na Twitterze i Facebooku rozpętały rewolucję na Czarnym Lądzie. Emocje z Sieci przeniesione zostały do rzeczywistości. Kiedyś było odwrotnie: najpierw były wydarzenia w realnym świecie, a dopiero potem przenoszono do sieci opinie i emocje na ich temat. A teraz jest odwrotnie – najpierw są emocje i opinie w Sieci, które przenoszą się potem do realnego świata. To jest przełom. Tak jeszcze świat nie wyglądała. Jestem świadkiem przełomu. Wszystko idzie w tym kierunku, aby zapewnić mi możliwość wirtualnego życia w przestrzeni Sieci. I tu was, mam nadzieję, zaskoczę – nie uważam, żeby to było bardzo złe. W takiej możliwości kryje się tyleż potencjalnych zagrożeń, co i nowych, pozytywnych możliwości – to tak jak z nożem, którym można ukroić chleb, albo ukatrupić bliźniego. Sieć daje nowe możliwości, których nigdy nie zapewniłaby mi nawet najbardziej rozbudowana biblioteka czy galeria sztuki. Weźmy chociażby dostęp do informacji. Możliwości przyswajania i wymiany informacji za pośrednictwem Sieci już teraz są niemal nieograniczone. W ułamku chwili mogę być w każdym miejscu świata, śledzić wydarzenia i dzielić się opiniami na ich temat. Na moich oczach rozgrywa się rewolucja, jakiej jeszcze nie widzieliśmy w historii zachodniej cywilizacji. Informacja, dotąd skrzętnie kontrolowana przez władzę i poszczególne lobby, teraz wymknęła się nagle spod kontroli. Każdy może udostępnić swój profil, wpuścić do sieci wiadomość, opinię, ocenę. Sieć nie została jeszcze należycie ocenzurowana i jest jednym z nielicznych miejsc, w którym każdy może wypowiedzieć swoją nieocenzurowaną opinię.
    Ta możliwość wolnej wymiany myśli nie została należycie doceniona przez Polaków, którzy używają Sieci najczęściej do wymiany śmiesznych filmików i zalewania swych bliźnich hektolitrami słowiańskiego jadu w niewybrednych komentarzach pod tekstami oponentów. Większość Polaków po prostu nie wie, jak korzystać z sieci, jakie adresy stron internetowych wybierać i zapisywać w zakładce ulubione. Nasza wiedza o tym jak działa Sieć nie jest jeszcze na tyle „zsocjologizowana”, aby mogła stanowić broń przeciwko ignorancji polityków.
    Nie mamy jeszcze wypracowanych metod kanalizowania nastrojów społecznych, ani uruchamiania za pośrednictwem Sieci inicjatyw obywatelskich. Nie ma miejsc, w których poszczególne frakcje i skrzydła mogłyby się wirtualnie zjednoczyć po to, by potem wyjść na ulicę i zmieniać rzeczywistość. Chciałbym wierzyć, że kiedyś (w niedalekiej przyszłości) pojawią się takie portale, które w sposób świadomy i nieprzypadkowy będą łączyć ze sobą ludzi, którzy nie tylko będą chcieli ze sobą pogadać, ale również zjednoczyć się i zrobić coś razem, wspólnie, od początku do końca. Wszak przecież właśnie na tym polega demokracja. Demokracja to nie głosowanie przez całe życie na dwie, czy trzy partie, które i tak już dawno straciły zaufanie społeczne. Demokracja to tworzenie nowych partii, które będą reprezentowały interesy ludzi, a nie interesy skorumpowanych polityków. Dopóki w Polsce wciąż będziemy uparcie głosować na trzy, cztery ugrupowania polityczne (podobno liczące się, ale to iluzja, którą nam fundują mass media), dopóty będzie tu szalała ciemnota, nepotyzm i ogólnie pojęta gówniarzeria.
    Jesteśmy na poły krajem gówniarzy, na poły krajem intelektualistów i romantyków. Problem polega na tym, że ci pierwsi robią to, co ci drudzy chcą wpierw kompleksowo „przemyśleć” i „przeanalizować”. Efekt prosty do przewidzenia: rządzą nami gówniarze, bo gówniarze nie teoretyzują, tylko po gówniarsku, z wielkim zacięciem i gówniarskim entuzjazmem BIORĄ SIĘ DO ROBOTY. Dopóki będziemy teoretyzować, a nie działać – zawsze będziemy pod paradygmatem rządów gówniarstwa wszelkiej maści. Trzeba się zjednoczyć nie tylko w myśleniu, ale przede wszystkim w działaniu. W przeciwnym razie – jedynym sensownym rozwiązaniem będzie emigracja. Bo jak długo można żyć w kraju ciemnoty i fanatyzmu, gdzie nikt z nikim nie jest w stanie się dogadać, gdzie kłótnie i spory o najgłupszą i najbardziej oczywistą rzecz zapełniają szpalty gazet i programów telewizyjnych. Gdzie ludzie kompetentni i z pasją szukają pracy przez kilka lat podczas gdy ludzie bez doświadczenia zajmują odpowiedzialne stanowiska tylko dlatego, że kogoś znają, że mają jakieś tam poparcie. Nepotyzm i znajomkowatość doprowadzą ten kraj do ruiny. To tylko kwestia czasu.


zamazane indeksy wspomnień
terabajty nieodświeżonych obrazów
zero-jedynkowy takt skurczów serca
miliardy gigaherców trzepocących skojarzeń
zegar systemowy odmierza krople istnienia
skojarzeni przypadkiem w równoległych szynach magistral
spleceni w uścisku światłowodów
zaczajeni na czacie
usidleni w sieci
logujemy się do jednego z tysiąca wymyślonych wcieleń
oto duchy szamanów, galerie wypchanych zwierząt
nieuczciwych policjantów, uczciwych złodziei
brzydkich kaczątek, dziewczynek z zapałkami
ołowianych żołnierzyków, królewiczów bez posagu
odnajdujemy się po nicku
w tym samym pokoju, pod tym samym adresem
0 1 0 0 1 1 0 0 1 1 1 1
wysysamy krew z awatarów
0 1 0 0 1 1 0 0 1 1 1 1
z wirtualnych serc
0 1 0 0 1 1 0 0 1 1 1 1
z bezosobowych emocji
0 1 0 0 1 1 0 0 1 1 1 1
Tworzymy historie tysiąca i jednej nocy
zapisując wciąż ten sam plik pod inną nazwą
życie
stąd dotąd
zapisz jako
zapisz jako
zapisz jako
…

20 lipca 2011

Uwaga, uwaga
pękła bańka mydlana...



Nie mów: „Taki już jestem… To sprawa mojego charakteru”. Nie, to sprawa braku charakteru. Bądź mężny.

Josemaria Escriva, Droga

    Camino. Film. Polecam. Miałem nie polecać, ale to silniejsze ode mnie. Więc polecam – trochę wbrew sobie, trochę na przekór. Camino. Zmusza do myślenia. Intryguje. Wkurza. Nie pozostawia obojętnym. Camino. Jak ładnie można wszystko przekręcić. Majster. Sztyk.

najlepiej
pisze się w bólu
mówią – papier wszystko przyjmie
tym razem nawet on
może wykrwawić się na śmierć
obraz przyczynowo-skutkowy nie zawsze jest klarowny
tak będzie i tym razem
z góry przepraszam
skoro człowiek jest nieprzewidywalny
to tym bardziej – ja
otwarta książka skojarzeń bardziej szokuje niż
szybki seks na jeszcze szybszej randce
niebo zamknięte
już nie przeraża
wreszcie cisza
wiosenny wieczór
laptop na kolanach
współczesna lampa Alladyna
ocean skojarzeń związanych z…
usta wygięte w podkówkę
nie martw się
nie myślę o Tobie
wystarczy, że pamiętam
zamiast serca
wystarczy mi
gwiazda za oknem
kamień w piersi
rozklekotany silnik naczyń krwionośnych
atrament zamiast krwi
stukot klawiszy zamiast raniącej stalówki
zamiast zwykłego przepraszam
głupi wiersz
bez rymu i sensu
przekręcam kluczyk w stacyjce
przesuwam pierścień na palcu
i już mnie nie ma
jakie to proste
jakie
to
piękne
jakie
to…

    Eksperyment czas zacząć! Codzienne wpisy – tak, to jest to, co wariaci pióra lubią najbardziej. Niezapisana tablica jackowej (pod)świadomości wrzucona do studni wypełnionej po brzegi kłębowiskiem nieocenzurowanych skojarzeń – toż to będzie lepsze widowisko od niejednego talk show'u komercyjnej telewizji! Ach, to może być nawet i ciekawsze, czasami nawet i lekko pieprznięte, żeby nie powiedzieć - pikatne. Nie będę stronił od pieprzniętych tematów, bo żyjemy w popieprzonych czasach – i tego akurat nie można bagatelizować.
    Z czystej ciekawości chcę sobie trochę poeksperymentować. Niech będzie to czysty badawczy hardcore bez żadnej taryfy ulgowej. A zasada, Moi Drodzy, jest prosta: codzienny wpis, choćby najbardziej oczywisty, choćby miał tylko być wypunktowaniem codziennie wykonywanych czynności - ma być i ma cieszyć (ew. gorszyć) oko. Rytm istnienia wpisać w codzienny, jednostajny, nieutulony krzyk powszedniości – niezły pomysł, i nawet chyba oryginalny. Niech ten blog eksploduje codziennością i powszedniością, i niech rozsadzi w ten sposób mój (mam nadzieję, że i Wasz) nieutulony wstręt do zmarnowanego czasu. Odkąd komputer zastąpił mi pióro, świat stał się dla mnie zbiorem zero-jedynkowych kombinacji. "Kocha - nie kocha, wyjdzie - nie wyjdzie, przyjmą do pracy - nie przyjmą do pracy, wezmą do nieba - nie wezmą... Zera i jedynki świetnie oddają klimat dni ostatecznych - naszych dni. Wobec okropności, które może zaserwować nam niedaleka przyszłość mój wrodzony brak samodyscypliny może wydawać się dziecinną igraszką.
    Brakuje mi dyscypliny, a najlepszym sposobem na przyswojenie sobie jej tajemniczego powabu jest – BAT. A najlepszy bat, to drugi człowiek – i obietnica, przyrzeczenie, zapewnienie, rodzaj układu, zobowiązania, umowy – bardzo ulotnej, intymnej, niezapisanej nigdzie więcej jak tylko w sercu tej zagubionej w przestrzeni i czasie stronki. Być może to słaba stronka, stronka na wiwat, stronka bez dostatecznej ilości wejść i wyjść, bez wymaganej ilości reklam i komentarzy, bez pikantnych obrazków i buraczanego folkloru. Nic to – najważniejsze, że jest Prawdziwa (o czym autor solennie zapewnia). Poznam Prawdę i Prawda mnie wyzwoli. Czas najwyższy. Ile można trwać  w stanie kompletnego zawieszenia? Potrzebuję prawdy. Potrzebuję wyzwolenia. I oto właśnie wyzwolenie nadchodzi :o)

Najważniejszą rzeczą dla twórcy jest moment, w którym jest zdolny zakwestionować własne rozumienie sztuki, tworzonego dzieła, sposobu patrzenia na świat. Stanąć przeciw sobie – to wyższy sposób istnienia, a co za tym idzie tworzenia. Stanąć przeciw utartym nawykom – nie po to, żeby się samoudreczać czy poniżać, ale po to, by odkryć w sobie nowe pokłady witalności i pomysłowości, które pozwolą na nieustanny rozwój i odkrywanie nowych przestrzeni ducha.